ما که به هم نمی رسیم مثل تموم عاشقا

                                    دو خط ریل خسته ایم تو حجم این دقایقا

روز و شبامون مثل هم پر از سکوت و التهاب

                                    دور از تموم آدما حال دو تایمون هم خراب

تشنه دیدار همیم اما سعادت نداریم

                                    درد من و تو دوری به دوری عادت نداریم

دنیا حسادت می کنه به عشق پاک من و تو

                                    یه عمر خراب هم شدیم اما شکایت نداریم

تو پشت این دقایقا روز و شبا رو می شمری

                                    یا پارچه عشقمونو می دوزی و هی می بری

تو حوض پر آب چشات ماهی ها رو دست می زنی

                                    نمی شنوی صداشونو هی اشکاتوپس میزنی

من اینجا کنجاین اتاق خسته از این حکایتم

                                    کسی منو یاری نمی ده حتی برای دیدنت

خسته از این ثانیه ها حتی از این شکایتم

                                   حس تلخ یه پرنده وقتی که اسیر دام

بانوی مهاجر این رو تو چشام

                                  تو روزای که پاییز داره از نفس می افته

دل آسمون سیاهه داره تن خونه سوت و کوره

                                  کوچه ختمه به خونه خیلی وقته بی عبوره

خیلی وقته یه مسافر به خودش ندیده کوچه

                                  که دیگه حتی پرنده تو صداش صدای کوچ

حس تلخ انتظار یه پرنده تو چشام

                                  که رسیده فصل هجرت اما پاش اسیر دام

دل فانوس اتاق غم به خاموشی سپرده

                                   باغ ما رو خاک مسلخ به فراموشی سپرده

قسمت ما رو نگاه کن پر از انتظار و درد