روزي كه از غم زمانه ديگر خسته شده بودم نزديك غروب

پياده تا سر كوه رفتم نم نمك از كوچه پس كوچه هاي تنگ

و باريك شهرمي گذشتم از هر دري كه عبور ميكردم صداي

از پشت در مي شنيدم يك جا صدا از عشق بوديك جايي از

تنفر يك جا بي وفايي و يك جا پول و عهد شكني يك خانه

اجرهايش فولادي بود و يك جا اجرهايش پنبه اي يك جا

پرندگانش نغمه الهي مي خواندند و يك جايي كلاغ هاي

سياهش قارقار ظلم ميخواندند خودم رو غرق در صداها

كردم ولي از كنار در بزرگي گذشتم كه هيچ نشنيئم برايم

خيلي جالب بود سكوتي محض داشت هيچ صدايي هيچ

رنگي هيچ بويي متعجب شدم برگشتم در نيمه باز بود

احساس كردم مثل باغ بزرگيست سر سبز و خنك بود

داخل شدم ديدم كه هزاران نفر در دل خاك نهفته اتد

بخاطر خستگي كناره يكي از قبر ها نشستم جالب بود

هم اسم و فاميل من بود به صحبت با او پرداختم

گفتم كي امدي رفيق ؟گفت نپرس گفتم تو بپرس

گفت چرا امدي گفتم خسته ام گفت عاشق شو

گفتم عشق تو اين زمانه بي معنيست گفت با

وفايش را پيدا كن گفتم پيدا نمي شود تو خودت

عاشق بودي خنديد وگفت نپرس گفتم چكار ميكردي

گفت زندگي گفتم تنهايي گفت تنهايي من با تو فرق

ميكنه گفتم عادت كردي گفت عادت من با تو فرق

ميكنه چرا گفت عمر سريعتر از اوني كه فكر ميكني

ميگذرد گفتم زندكي سخت است گفت سختي ان

با عشق اسان ميشود

گفتم چطوري مردي گفت ناگهاني شد گفتم مگر

ميشود خنديد گفت اخه بله خيلي ناگهاني است

مثل خودت كه سر قبر خودت نشسته اي و هنوز

                      نفهميدي كه مرده اي