((يك مرد تصميم گرفته خودش را بكشد...!!!))

ايستاده. با قامتي بر افراشته. باد پيكر نحيف و تكيده اش را به بازي گرفته بود و از سر شيطنت تعادلش را بر هم مي زد.گويي او را به انجام تصميمي كه گرفته بود تشويق مي كرد!ايستاده بود.با قامتي بر افراشته؛ بر فراز يك ساختمان بلند. نامحسوس چشم چرخاند و به پايين نگاه كرد.همه چيز كوچك و خُرد به نظر مي رسيد. يك آن احساس شعف و شوري يكپارچه وجودش را در برگرفت. او اينك فرمانرواي مطلق آسمانها و زمين بود! او بود و موجودات پست و ريزي كه زير پاهايش نا اُميدانه وول مي خوردند و چندش آور بر يكديگر مي لغزيدند!به نظر مي رسيد از او_پادشاه خودكامه زمان و مكان!_ملتمسانه، فرصتي دوباره براي زندگي آرزو مي كردند.آري، فرجام آنها به رأي و تدبير او بستگي داشت!از بركت اين رويا لبخندي فاتحانه بر لبانش نشست.امّا ديري نپاييد پوزخند مغرور جاي خويش را به تبسمي تلخ داد. احساس دلتنگي كرد. با خود انديشيد: ((من واسه چي اينجام؟!))

او بازيچهء دست باد شده بود...