پلک می زنم پلک می زنم و انتظار می کشم که چندان ساده نیست. تشنگی گل سرخ را اشک هیچ بلبلی سیراب نمی کند" اما اشکهای من سیلی خواهد شد که دنیای تو را با خود خواهد برد" وقتی همه ی اشک های ریخته شده را کنار هم بگذاری لبریز شدن را خواهی دانست |+|  شکوفه ی اندوه   شادم که در شرار تو می سوزم شادم که در خیال تو می گریم شادم که بعد وصل تو باز اینسان در عشق بی زوال تو می گریم پنداشتی که چون ز تو بگسستم دیگر مرا خیال تو در سر نیست اما چه گویمت که جز این اتش بر جان من شراره ی دیگر نبست   شبها چو در کناره ی نخلستان کارون ز رنج خود به خروش اید فریاد های حسرت من گویی از موجهای خسته به گوش اید   شب لحظه ای به ساحل او بنشین تا رنج اشکار مرا بینی شب لحظه ای به سایه ی خود بنگر تا روح بی قرار مرا بینی من با لبان سرد نسیم صبح سر می کنم ترانه برای تو من ان ستاره ام که درخشانم هر شب در اسمان سرای تو غم نیست گر کشیده حصاری سخت بین من و تو پیکر صحرا ها من ان کبوترم که به تنهایی پر می کشم به پهنه ی دریاها شادم که همچو شاخه ی خشکی باز در شعله های قهر تو میسوزم گویی هنوز ان تن تب دارم کز افتاب شهر تو میسوزم اما من ان شکوفه ی اندوهم کز شاخه های یاد تو می رویم شب ها تو را به گوشه ی تنهایی در یاد اشنای تو میجویم |+|  دلتنگی   دوباره دل هواي با تو بودن كرده نگو اين دل دوري عشقت رو باور كرده دل من خسته از اين دست به دعاها بردن همه آرزوهام با رفتي تو مردن حالا من يه آرزو دارم توو سينه كه دوباره چشمام چشماتو ببينه واسه پيدا كردنت تن به دل صحرا مي دم آخه تو رنگ چشات هيبت دنيا رو ديدم توووي 7 تا آسمووون تو تك ستاره مني به خدا ناز دو چشماتو به دنيا نمي دم ا |+|  قاصد مراد این اه حسرتی که برای تو می کشم رنج محبتی است که پای تو می کشم صورتگر خیالم و نادیده روی تو در برق دیده دور نمای تو می کشم ترس کشد به سینه صلیب نیاز و من بر لوح روح نقش رضای تو می کشم با اینهمه مناعت طبعی که در منست منت ز خاک پای گدای تو می کشم در اخرین دمی که رود جان ز پیکرم دل را کشان کشان بسرای تو می کشم من عاشقانه بار فراق تو میبرم من صادقانه جور جفای تو می کشم بار امانتی که بدوشم نهاده ای با شوق دل قسم بولای تو میکشم گاهی ز روزن قفس ای قاصد مراد اهسته سر برون بهوای تو میکشم |+| نوشته شده توسط شبنم در شنبه 22 بهمن1384  | 3 نظر  غرور   کسی زیبا تر از تو در جهان نه تو باش ارام جانم دیگران نه غرور عاشقی دیوانه ام کرد که دل خواهد ترا اما زبان نه! |+|     Maybe I didn't love you quite as good as I should have, Maybe I didn't hold you quite as often as I could have, Little things I should have said and done, I just never took the time; You were always on my mind, You were always on my mind; Maybe I didn't hold you all those lonely, lonely nights, And I guess I never told you, I'm so happy that you're mine, If I made you feel second best, I'm so sorry, I was blind, You were always on my mind, You were always on my mind; Tell me, tell me that your sweet love hasn't died, Give me, give me one more chance to keep you satisfied, If I made you feel second best, I'm so sorry, I was blind, You were always on my mind, You were always on my mind. |+|  hero   Let me be your hero Would you dance if I asked you to dance? Would you run and never look back? Would you cry if you saw me cryin'? And would you save my soul tonight? Would you tremble if I touched your lips? Would you laugh? Oh please tell me this Now would you die for the one you loved? Hold me in your arms tonight I can be your hero, baby I can kiss away the pain I will stand by you forever You can take my breath away Would you swear that you'll always be mine? Or would you lie? Would you run and hide? Am I in too deep? Have I lost my mind? I don't care, you're here tonight I can be your hero, baby I can kiss away the pain I will stand by you forever You can take my breath away Oh, I just want to hold you I just want to hold you, oh yeah Am I in too deep? Have I lost my mind? Well, I don't care, you're here tonight I can be your hero, baby I can kiss away the pain I will stand by you forever You can take my breath away I can be your hero, baby I can kiss away the pain And I will stand by you forever You can take my breath away You can take my breath away I can be your hero |+|   کوله بارسفرت رفت و نگاهم را برد نه تو ديگر هستي نه نگاهي که در آن دلخوشي ام سبز شود سايه مي داند که به دنبال نگاهت همچون ابر سر گردانم هيچ کس گمشده ام را نشناخت تابش رايحه اي بي خبر آورد کسي در راه است چشمي از درد دلم آگاه است کاش هيچوقت عشقي متولد نمي شد |+|   |+|   معنای زنده بودن من با تو بودن است نزدیک دور             سیر  گرسنه                              رها اسیر دلتنگ شاد ان لحظه ای که بی تو سر اید مرا مباد! مفهوم مرگ من در راه سر فرازی تو در کار تو مفهوم زندگی است معنای عشق نیز در سرنوشت من با تو  همیشه با تو   برای تو زیستن!                              |+|  مسافر داستان ها دارم                          از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو    از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو                                       بی تو می رفتم تنهای تنها            و صبوری مرا کوه تحسین میکرد   |+|   و اغوشت اندک جایی برای زیستن... |+|   امروز که در دست توام مرحمتی کن فردا که شوم خاک اشک ندامت چه سود... |+| نوشته شده توسط شبنم در شنبه 8 بهمن1384  | یک نظر   زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد تو و من برود... |+| نوشته شده توسط شبنم در شنبه 8 بهمن1384  | 4 نظر   با زبان دل به نومیدی صدایت می کنم رو به من اور که با عشق اشنایت می کنم چون ز عشق اگه شدی با خاطر اسوده ای در میان جمله ی رندان رهایت می کنم شرمم از دست تهی ناید اگر فرصت دهی جان شیرین ای عزیز دل فدایت می کنم روی در رویت سخن گفتن فراموشم شود زیر لب اما شکایت با خدایت می کنم سر درون سینه با دل گویم اسرار غمت گفتگو با عاشق بی دست و پایت می کنم لطف ها کردی که با من از محبت دم زدی زین سبب از جمله ی خوبان جدایت می کنم گر جدایی هم کنی هرگز مشو غافل ز من تا ابد صبر ای جدا از من بپایت می کنم دل ز من اسوده دار و سر براه خود گذار خوی کم کم با غم بی انتها یت می کنم نا امیدم گر کنی میمیرم اما باز هم در همان حالت که میمیرم دعایت می کنم   |+|   مطمین باش و برو ضربه ات کاری بود دل من سخت شکست و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی به من و عشقی اک که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود و به قلبی سپید که پر از یاد تو بود برو تا راحت تر تکه های دل خود را ارام سر هم بند کنم...   |+|   می روم دور از تو با دنیای خود خلوت کنم شاید اخر من به این بیگانگی عادت کنم گفتم اگر دور از تو باشم شاید فراموشت کنم شاید ندارم عاقبت باید فراموشت کنم! |+   گفت معشوقی به عاشق کای فتی:                                                        تو به غربت دیده ای بس شهرها پس کدامین شهر از انها خوشتر است؟                                                       گفت ان شهر که در ئی دلبر است هر کجا یوسف رخی باشد چو ماه                                                      جنت است ان گر چه باشد قعر چاه هر کجا تو با منی من خوش دلم                                                     گر بود در قعر گوری منزلم خوشتر از هر دو جهان ان جا بود                                                     که مرا با تو سر و سودا بود! |+   در اوج تنهایی و نیاز خود به تنه ی درخت وجود تو چنگ زدم تا که سایه ات را بر سرم بگسترانی مرا به میوه ی وجودت مهمان کنی ولی تو مرا به رعد و برق اسمان مهمان کردی تا که ساعقه هایش مرا خرد کنند حال که چیزی جز صدایم نمانده باز هم برایت این را می خوانم قیمت محبت بالا نیست ارزش ان به ارزانی ان است |+|   غرق در شراب اشنایی بود دلهایمان                                                              دیوانه لهظه های وصال بود دلهایمان هر دو مست و دیوانه و خود باخته                                                             چه پرسوز و تاب بود دلهایمان با جام نگاهی و لبخندی پر ز عشق                                                            دیوانه وار پرواز کردیم سوی دلهایمان در واپسین روز عشق و جنون                                                            شروع شد قصه ی جدایی دلهایمان سخت است و تلخ است و غم است                                        پر سوز ترین قصه قصه ی دلهایمان |+|   اسمان امروز گرفته است خورشید پنهان است در پشت ابر های نفرت و انزجار کودکان گریانند مادران پریشان کودکی را می بینم دست در دست مادرش به کجا پناه می برند این بی پناهان... حلبچه زنده است در قلب من قلب تو قلب ما...! بر ارید دست ها را فریادها زنید زنده باد ازادی... زنده باد...             تقدیم به باز ماندگان حلبچه |+|   بار ها گفتم این اتش چیست درونم که این چنان می سوزاند وجودم را گفتند مرا که این عشق به یار است جانا که این چنین سودا می کند یا رب مرا یاری ده تا که یاری دهم او را معشوقه ات گریان است از دست سرنوشت خود کجاست پاک کنی که پاک کند سرنوشتم را کجاست مدادی که باز نویسد سرگذشتم را قلمی از وجودم بر می گیرم پاک کنی از احساسم بر می دارم پاک می کنم این سرنوشت را می نویسم سرنوشتم را... |+|   عشق من نمی خواهم بنویسم از اشک از غم از دل چاره ای نیست  این دل باید خالی شود ولی بر روی کاغذ سیاه عشق می بازی نبود   حقیقت بود... ولی بازیچه شدیم    در دست این و ان... من اینجا  تو انجا چه می شویم نمی دانم... اشک من   اشک تو  اشک ما سیراب می کند دشت ها را... ولی این دشت سبز نمی شود زرد می شود... به رنگ غم میشود... چرا که سیرابیش از غم دو دل بود... کاش میشد فریاد زنم بر روی تمام افق ها تا بشنوند صدایم را تمام کهکشان ها                                              ....دوستت دارم....